W - Wondervraag - I wonder - Wonder - Mirakel - Miracle Question

Wilma is Canadese, 29 jaar en komt uit een religieus nest. Ze heeft haar echtgenoot Jaap tijdens een vakantie in Nieuw-Zeeland leren kennen en is in 2011met hem mee naar Nederland gekomen. Ze heeft een inburgeringscursus gevolgd en kon daarna als pedagogisch medewerker aan de slag. Nu denken ze zelf aan kinderen en daar zit een probleem. Zwanger worden gaat niet makkelijk en ze slikt er hormonen voor. Ze reageert daar erg heftig op en ontwikkelt volgens eigen zeggen rare 'habits'. Ze doet wel tien keer de deur open en dicht en kan niet nalaten om te controleren of de deur wel echt dicht zit. Het gevolg is dat ze bijna de straat niet meer op komt.

Ons eerste gesprek heeft haar erg opgelucht. Ze slaapt beter, ziet dingen meer in perspectief en wil in de tweede sessie graag iets aan die 'habit' doen. 

"Wat heeft je deze twee weken geholpen dat het zoveel beter gaat?"

"Ik heb veel gebeden en mijn 'mum' ook. Daar geloof ik in. Niet in zomaar vragen of bidden voor veel geld of zo, maar wel om steun bij deze dingen."

"Een gekke vraag...maar als jij nou zou mogen vragen, heel bescheiden, in je gebeden, dat je geholpen wordt om van je deur ‘habit’ af te komen en het zou werken, waar zou je dat als eerste aan merken? Wat zou je anders doen?"

"Ik zou van de deur weglopen en me niet hoeven omdraaien. Ik zou gewoon weten dat ik de deur op slot had gedaan." "Gewoon weten?" "Ja, ik zou het voelen." "Weten en voelen... En hoe merkt Jaap aan je dat je veranderd bent?" "Ik zou niet langer vragen: 'Can you back and check!' " "Mooie uitdrukking! Merkt hij nog meer?" "Ik zou niet langer onrustig zijn. Ik zou zelf rustig blijven." "En hoe kan hij je helpen bij het rustig blijven?" 

"Ik weet het niet, ik weet het echt niet... In Nieuw-Zeeland was ik nooit bang. Ik liet alles open, alleen de slaapkamer deed ik op slot vanwege mijn laptop. Gewoon, om zeker te zijn. En ook in Toronto was ik ook niet bang. Ik deed de boel wel op slot, maar bang was ik niet."

"En hier, in Amsterdam?" 

"Ook niet, nee. Als er hier een inbreker zou komen...in Toronto zou ik beroofd, verkracht en vermoord worden. Maar hier, nee. Bovendien letten de buren ook op. Onze deur valt niet altijd goed in het slot. Maar toen heeft de buurman hem goed dichtgetrokken."

"Oké, dus dat met de deur gaat niet over bang zijn, niet over echt vergeten?" WIlma schudt haar hoofd. "Dat is goed om te weten. Nu gaat het er nog om iets te vinden dat je helpt om het los te laten.... Stel nou, dat je het loslaten zou leren aan een van de kleuters van je groep, hoe zou je dat aanpakken? Jij bent die kleuter, wat zou je zeggen?"

Wilma denkt na. "Dan zou ik zeggen dat het iets fysieks moet zijn. Een checkmark, ja, verdraaid, een checklist! Ik zou zeggen dat ik een lijstje op de gang moest hangen." "Een lijstje, aha! Binnen of buiten?" 

Wilma knikt heftig. "Allebei! Dat ik daar nou niet eerder op gekomen ben. Ik werk mijn hele leven al met lijstjes. Mijn ouders hebben nooit gewild dat ik medicijnen slikte voor mijn ADHD, dus ik heb mezelf aangeleerd dat ik lijstjes moet maken, anders overzie ik het niet." 

"Aha! En met die lijstjes kan je het redden?! Ook met de deur?" Wilma knikt. "En voor mijn beeld, wat zie ik je dan doen?" "Dan heb ik een pennetje nodig en lijstjes, die hang ik op." "Nou, zijn de twee lijstjes het antwoord op je vraag van vandaag?" "Ja, ik voel me er goed over. Het voelt goed. Het gaat eigenlijk veel beter."

In twee sessies was Wilma van iets af dat haar leven volledig leek te beheersen. In plaats van de gebruikelijke wondervraag stelde ik haar een vraag in haar eigen kader, dat van de religie. Om er zeker van te zijn of haar antwoord afdoende was, stelde ik haar een bevestigingsvraag. Toen bleek er nog iets te schuilen. Ze had nog niet het gevoel dat ze 'in control' was. Pas met de lijstjes bij de deur wist ze dat ze zeker van haar zaak kon zijn. 

Een beetje wonder, een beetje waarnemen en iemand is weer op weg! terug